Ervaringsverhaal: Familie Pulskens maakte samen nieuwe herinneringen door oude herinneringen op te halen
 

"Bij Football Memories zag ik mijn zelfverzekerde vader weer."

Ton Pulskens was een van de eerste deelnemers aan Football Memories in Tilburg. De inwoner uit Goirle, een rasechte Willem II fan, leed aan de ziekte van Alzheimer en overleed op 16 december 2021. Nu bijna een jaar later blikt zijn dochter Pascale van Griensven, die vaak meeging met haar vader naar de bijeenkomsten van Football Memories, terug op die tijd. “Het deed hem zo goed. Bij Football Memories zag ik mijn zelfverzekerde vader weer.”

Het gesprek met Pascale vindt telefonisch plaats, maar de betekenis van Football Memories voor haar vader, is bijna voelbaar en zeker merkbaar. “We woonden in Goirle en groeiden op met Willem II. Mijn vader had ruim 60 jaar een seizoenkaart en was een fanatieke supporter. Zelf heeft hij nog nooit gevoetbald, want hij was niet zo sportief, ha, ha. Maar voetbal kijken, ja dat deed hij graag. Samen met hem en mijn broer heb ik heel veel wedstrijden van Willem II bezocht. De enige die niet zoveel met voetbal had, was mijn moeder Riki.”

Praatte voluit
“Toen hij fysiek niet meer naar het stadion kon, las ik op de Facebookpagina van Willem II een berichtje van Arjen Pijfers over Football Memories. Ik dacht direct van ‘dat is iets voor mijn vader.’ Het was een pilot bij Willem II en hij kon meteen meedoen. Ik weet nog dat het groepje deelnemers ook naar een thuiswedstrijd ging. Mijn vader zat op de tribune en praatte ineens voluit over allerlei tactische dingen. Hij snapte het spelletje nog prima. Echt, ik wist niet wat ik meemaakte.”

Pascale zag dat Football Memories haar vader, ooit hoofdonderwijzer van een lagere school, heel goed deed. “Mensen met Alzheimer zijn vaak wat in zichzelf gekeerd, onzeker en afwezig, omdat ze wat om hen heen gebeurt niet meer kunnen volgen. Mijn vader werd iedere keer dankzij Football Memories weer een écht mens. Zo mooi om te zien.”

Ogen zien
“Eerst ging mijn moeder steeds mee, maar dat was best zwaar voor haar. Daarom wisselden zij en ik af en ging ik samen met mijn vader herinneringen ophalen bij Willem II. Zo maakte ik zelf mee dat het een geweldig project is. Hij praatte dan honderduit en zei weleens van ‘zie je wel dat ik het nog wel weet.’ Mijn moeder had ook een kalender gemaakt. Een soort klapper met de dagen van de week. Die draaide zij dan om, zodat mijn vader kon zo zien welke dag het was. Als het dan dinsdag was, vroeg hij altijd of hij naar Willem II ging. Was hij eenmaal thuis na zo’n Football Memories bijeenkomst, dan wist hij al niet meer waar hij was geweest, maar ik kon aan zijn ogen zien dat het hem goed had gedaan.”

Les gehad
Niets dan lof dus voor Football Memories. “Die vele vrijwilligers die zoveel liefde en geduld met de deelnemers hadden. Ze lieten de ouderen uitpraten of ze vroegen door en er werd ook het nodige georganiseerd. Een maand voor het overlijden van mijn vader zijn ze nog naar de tentoonstelling Willem II 125 jaar in de LocHal in Tilburg geweest. Mochten ze in de spelersbus, kregen ze een rondleiding en mijn vader zat in een groepje met een oud-persvoorlichter. Ook toen wist hij heel veel te vertellen. Tijdens de reguliere bijeenkomsten kwam Martin van Geel, de technisch directeur van Willem II af en toe langs en praatte dan met mijn vader. Bleek dat hij nog les van hem gehad had. Ook dat was iets dat mijn vader regelmatig zelf vertelde.”

Dat uitje bleek ook de laatste voetbalherinnering geweest te zijn van Ton Pulskens, die een maand later op 79-jarige leeftijd overleed, aan de gevolgen van corona. Tijdens de uitvaartdienst werd een donatie gevraagd voor de Stichting Willem II Betrokken en de opbrengst ging naar Football Memories.

Stukje menselijkheid
“Wat Football Memories doet met mensen, is écht geweldig. Het geeft ze een stukje menselijkheid terug. Voor mijn moeder was het zwaar, maar ze kon tijdens de bijeenkomsten ook even samen zijn met andere mantelzorgers. Met een van hen heeft ze nog wel contact”, besluit Pascale die zelf in het westen van het land woont. “Eigenlijk jammer dat ik zo ver weg woon, wan ik had graag nog vaker met mijn vader willen gaan. Maar ik ben ook dankbaar. Dat ik dankzij Football Memories samen met hem nieuwe herinneringen kon maken door oude herinneringen op te halen.”

Tekst: Erik Riemens